Robbertmaas

Wat er aan allemaal aan vooraf ging

Voorwoord

Voordat Robbert in de autosport is gekomen is daar veel aan vooraf gegaan. We zijn op zoek naar vele foto's uit het verleden en willen daarmee deze pagina gaan opbouwen. Regelmatig zal de tekst en foto's aangevuld worden. Zoiets gaat niet in een keer omdat langzaam maar zeker op deze manier een soort van autobiografie ontstaat. In het begin zal het nog niet zo vullend zijn maar door de tijd heen kan dit een leuke historie worden.

1975 - 1976

Het verleden

Robbert is al vroeg in aanraking gekomen met de fotografie. Zijn vader had een donkere kamer en wist zijn enthousaisme al snel over te brengen naar zijn zoon. Op zondag ging het gezin regelmatig leuke dingen bekijken. Kastelen, rivieren en andere mooie bezienswaardigheden werden aangedaan. In 1976 bracht Robbert zijn vakantie door in Zuid Limburg. Met de fotocamera die hij had gekregen maakte hij leuke foto's. De twee daar opvolgende jaren werd Zuid Limburg weer aangedaan en het enthousiasme voor de fotografie nam steeds

verder toe. Robbert kreeg van zijn vader zijn eerste kamera met telelens om foto's te maken van de traktoren die beneden in het dal het gerst van het land haalde. Om boven de struikjes uit te komen zette Robbert een stoel op de tafel en klom er op om zijn foto's te maken. Achteraf blijft dit voor Robbert een groot raadsel hoe hij dit ooit gedurft heeft. Een grote handicap voor Robbert's passie is zijn enorme hoogtevrees.

Eerste bezoekje Zandvoort had iets wrangs

In 1979 mocht Robbert voor de eerste keer mee met zijn vader naar Zandvoort. We waren in Zandvoort op uitnodiging van ESSO Nederland. Het was heel bijzonder om eens echt op een circuit te zijn. Robbert had eens ooit een boekje gelezen van iemands eerste bezoekje op een circuit. Robbert voelde zich helemaal dat jochie waarover hij gelezen had. Robbert stond op het dak boven de pitboxen en keek in de pitstraat. Een coureur wenkte naar hem dat hij een rondje mee mocht rijden. Dat durftde hij niet maar vond het aanbod wel heel bijzonder.

In de loop van de middag zou het grootste spektakel van de dag plaatsvinden. Brute tourwagens stelde zich op voor de start. Robbert stond op het dak om mooie foto's te maken. Robbert's vader vertelde dat hij met de camera mee moest draaien als de auto's voorbij komen. Direct na de start maakte Robbert een bijzonder scherpe foto om vervolgens te luisteren hoe het zware racegeluid bijna over heel het circuit hoorbaar was. Even later viel er een plotselinge stilte. De auto's kwamen niet meer voorbij en uit de speakers kwam geen geluid meer. Er was een ongeluk gebeurd op de Hunzerug. Het evenement werd afgelast. Rob Slotemaker had een crash moeten bekopen met de dood. Met een wrang gevoel ging Robbert en zijn vader naar huis. De volgende dag stond er nog een foto van de gecrashte auto in de krant. ESSO wilde dit goed maken en beloofde dat Robbert bij de eerst volgende Formule 1 race in Zandvoort aanwezig mocht zijn. Dit was natuurlijk helemaal spannend en leuk om naar uit te kijken.

Formule 1 in Zandvoort

Gelukkig had ESSO woord gehouden en mocht Robbert zijn eerste Formule 1 race bijwonen. Gewapend met fototoestel ging hij weer met zijn vader naar het evenement. Ze werden zomaar door een VIP-auto naar de paddock gereden. Toen Robbert vroeg wat VIP betekende voelde hij zich plotseling wel heel erg belangrijk. Hij mocht zomaar in de paddock komen en zag Alain Prost achter een raampje van de caravan zitten. Bij de warming-up gebeurde er al een behoorlijke crash. De zwaar beschadigde Williams werd naar binnen getakeld en Robbert stond er natuurlijk met zijn neus bovenop. Even later ging hij met pa door de pitstraat wandelen en maakte nog even een foto bij de auto van Gilles Villeneuve. Deze foto zou later natuurlijk wel meer waarde krijgen toen Gilles bij een race-ongeval in Zolder het leven liet. Vanuit de pitbox van ESSO was er een mooi uitzicht boven de pitlane. Alain Prost, John Watson en Niki Lauda werden veelvuldig door Robbert op de foto gezet en later waren dat natuurlijk Robbert's grootste fans. Zo gaat dat.

Natuurfotografie

De caravan die in Limburg stond was inmiddels verplaatst naar de Veluwe. Deze omgeving leende zich natuurlijk erg goed voor de fotografie. Bloemetjes, vogels, herten en landschappen werden vastgelegd. Al snel bleek dat bloemetjes en paddestoelen niet populair waren. Er zit geen aktie en geen spanning in. Vroeg in het voorjaar ging Robbert er op uit om vogels te fotograferen. In ijzige kou kleedde hij zich dik aan en ging er vandoor. Zomers was het iets minder. De zon stond te hoog en het was relatief rustig in het bos. Maar het najaar was erg spannend. De Bronsttijd van de edelherten was spectaculair en spannend om te fotograferen. Er liepen vele fotografen rond op de Veluwe en allemaal met van die lange lenzen. Dat was interessant.

keep on trucking

Een heel belangrijk begin in Robbert's fotografie was zijn modelbouw. Er stonden mensen naast hem op de camping die aan modelbouw deden. Het waren twee truckers die veel schaalmodellen zelf bouwde. Het virus sloeg snel over op de camping en binnen de kortste keren zat heel het pleintje in hun caravan te bouwen. De ene truck werd nog mooier dan de andere en al snel kwam het idee om de trucks zo natuurgetrouw mogelijk op de foto te zetten. Dit is wel een van de allerbelangrijkste stappen waarmee alles is begonnen.
Inmiddels had broer Peter op zijn 19e zijn groot rijbewijs gehaald en trok met zijn mooi gespoten DAF door heel Europa. Robbert die nog op school zat mocht in de

vakanties altijd mee. Hij was pas 15 jaar en ging met Peter naar Italië. Het jonge tweetal stond aan de Italiaans grens vast vanwege stakingen. Het waren twee angstige dagen. Je hoorde dat er geschoten werd bij de trucks. Het was een grote puinhoop. Toen Peter even naar het douanehokje liep om te kijken hoe het er voor stond ging de caravaan plotseling rijden. Robbert die wel eens in Rotterdam een stukje mocht rijden van Peter sprong achter het stuur en reed de truck de grens over. Peter kwam aangerend en sprong in de truck. Eenmaal aangekomen op hun adres in Italië moest het tweetal weer twee dagen wachten om te lossen. De humor bleef hoog in het vaandel en alles en iedereen werd voor de gek gehouden. Het was ook erg vervelend voor de man die naast hun stond. Hij had in zijn ijskoude truck een kopje warme soep gezet en moest die uit de raam gooien omdat zijn truck plotseling gelost werd. Robbert lag in een deuk. De terugweg ging via de Brennerpas. Het bleek zo te zijn dat alle truckers daar 's nacht hun truck op de vluchtstrook

parkeerden om te slapen. Maar zodra die strook vol was pakten ze de eerste rijstrook. En later zelfs de tweede strook zodat er nog een rijstrook over bleef. Zo ook Peter zette de DAF daar neer. Toen het tweetal daar 's ochtends wakker werd waren alle andere truckers verdwenen en stonden ze alleen midden op de snelweg. Een beangstigend moment maar wel leuk om na te vertellen vond Peter. Robbert schoot veel foto's van mooie landschappen en opvallend mooie trucks. In de daaropvolgende nacht stond het tweetal zonder Diesel. Peter ging liftend verder terwijl Robbert met zijn 15e midden in de nacht op de sterk afgekoelde truck moest passen. Gelukkig had Peter het karwei snel geklaard en kon het tweetal naar huis. Robbert ging de volgende dag weer gewoon naar school alsof er niets gebeurd was.

Robbert ging puberen

De tijd ging verder. Robbert zat op school en moest zijn diploma halen. Daar kwam niet zoveel van terrecht. De modelbouw, fotografie en leuke meisjes trokken Robbert's tijd. Vooral het laatste schooljaar liep niet vlekkeloos. Twee jaar extra heeft hij er over gedaan om zijn diploma te halen. Tijdens een teevee-interview bij de Heilige Koe werd hem gevraagd waar hij al zijn tijd vandaan haalde. Robbert zei dat hij een harde werker was maar zijn kennissen wisten beter. De school schoot er vaak over. Maar toen het de uitzending op televisie was, was Robbert op de camping en had een nieuw vriendinnetje. Zo'n typetje met naaldhakjes en dikke make-up. Robbert vertelde haar dat hij op teevee zou komen en dat ze even moesten rennen omdat de uitzending begon. Helaas kon Gerda zijn tempo niet volgen en hij moest uit fatsoen rustig aan lopen. Het gevolg was dat het tweetal de uitzending miste en dat heel de camping had gezien dat Robbert te laat was. Oorzaak Gerda.
De tijd was daar dat Robbert toch wel naar zijn rijbewijs ging verlangen. Vaak was hij afhankelijk van andere. Robbert ging regelmatig naar modelbouwshows waar hij veel prijzen in de wacht sleepte. De modelbouw werd steeds intensiever en zo ook de drang om eens naar echte truckevenementen te gaan. Robbert besloot om alleen naar Zandvoort te gaan. Hij boekte een hotelletje in Zandvoort en is daar nooit aangekomen. Op vrijdagavond kwam hij op het circuit en zag daar meteen een bekende uit de modelbouwwereld. Deze man bestuurde een bus waarmee mensen over het circuit weren geleid. Het was zo'n slecht weer op het circuit dat Robbert niet naar het

hotelletje ging maar gewoon op de achterbank van de bus ging slapen. Hij had geen oog dicht gedaan. Het was allemaal zo spannend wat er de volgende dag te zien zou zijn. Het was inmiddels zaterdag en de truckshow en races barstte in alle hevigheid los. Er was een heuse truck met oplegger-race. Robbert besloot op een gevaarlijk punt te gaan staan om daar zijn mooiste foto's te kunnen maken. Het was een vermoeiend weekend maar zeker voor herhaling vatbaar. Wat was het leuk dat Jan de Rooy met zijn Parijs-Dakar truck op zijn kant ging. Die Jan de Rooy die is wel cool daar moeten we meer van weten.

Rijbewijs is binnen

Nu is het hek van de dam. Na drie keer gezakt te zijn is het Robbert dan toch gelukt om zijn rijbewijs te halen. Het werd hoog tijd want altijd moest hij andere vragen om ergens mee naar toe te gaan en vanaf nu was hij onafhankelijk. Nu kon hij de blitzzz gaan uithangen. Er stond een prachtig Fiatje 500 voor hem klaar. Eigenlijk was het zonde om er dagelijks gebruik van te maken maar wat zou u doen als je 19 jaar bent en je kan je fiets omruilen tegen zo'n prachtig karretje. Het plezier mocht echter niet lang duren. Robbert maakte een crash diep in de nacht. Hij zat in dienst en verloor 's ochtends om 6 uur in zware storm de macht over het sportstuur. Het Fiatje raakte een stoeprand met het gevolg dat hij twee lekke banden had en het wagentje niet meer onder controle had. Robbert ging over de kop en moest ongedeerd door de voorruit naar buiten.

Robbert was soldaat. Hij had zijn Fiatje ingeruild tegen een Panda. Evenals zijn broer en zus was hij nu ook Pandarijder en dacht daarmee iedereen uit te kunnen lachen. Het tegendeel was echter waar. Tot twee maal toe werd hij geramd zonder daar zelf schuld aan te hebben. De Panda werd snel ingeruild tegen een SEAT Ronda. Een auto met veel luxe voor weinig geld. Hiermee kon hij heel Europa doorkruisen en dat ging dus ook snel gebeuren. In Zandvoort raakte Robbert in aanraking met Curt Goransson. Hij was de Zweedse rijder van het Volvo Q8 racing Team. Robbert
was erg onder de indruk van dit team en kreeg het voor elkaar om voor deze Zweed

zijn truck na te mogen bouwen op schaal. Hij had een prima prijs af kunnen spreken en de afspraak was dat Robbert in Denemarken de truck zou overhandigen in het bij zijn van Oscar Hogendoorn. Zo gezegd, zo gedaan. Robbert's eerste internationale rit werd een feit. Samen met Anita en broer Peter sliep hij in een trekkershut in Denemarken alwaar Peter 's nacht gillend wakker werd. Ook Robbert had al iets zachts over zijn huid voelen kruipen maar durfde dat niet te melden omdat Anita dan niet meer zou slapen. Helaas was na een uitgebreide zoektocht diep in de nacht nooit naar voren gekomen wat dit geweest is. Maar van slapen was geen sprake meer. Op het circuit had Curt ervoor gezorgd dat Robbert mee mocht rijden in de pace-truck. Op de bijrijdersstoel maakt hij foto's door de buitenspiegel van de truck. Het was een hele ervaring om zomaar in zo'n grote truck voor het hele startveld uit te rijden. Curt had het schaalmodel in ontvangst genomen en beloofde Robbert dat hij het volgende jaar heel het raceteam op schaal mocht nabouwen.

Een van de trucks die Robbert Vorig jaar had nagebouwd was de Parijs-Dakar truck van Jan de Rooy. Hij had de truck nooit in het echt gezien en was afhankelijk van foto's uit tijdschriften. Robbert zou Robbert niet zijn om dit eens even heel anders aan te gaan pakken. Eind 1986 begon het de rally-koorts ook bij Robbert te kriebelen. Robbert besloot stappen te ondernemen en reed bij DAF-trucks zonder enige afspraak het terrein op. Het lukte nog ook. Robbert stond zomaar plotseling bij de rallytruck. En wat bleek nou, de monteurs waren nog vriendelijk ook. Hij leerde Theo kennen. Theo had al Dakar-ervaring en zou de aankomende rally bij Jan de Rooy in de truck zitten als monteur. Theo was een verdomd aardige vent en via Theo kreeg Robbert alle medewerking die hij nodig had om zijn schaalmodel te kunnen bouwen. Ook bij het testen mocht Robbert aanwezig zijn en Theo regelde het zelfs dat Robbert naar de start van de Parijs Dakar mocht. In een bus met VIPs ging hij naar Frankrijk. Het weer was ontzettend slecht waardoor de proloog een ware chaos werd. Het was leuk voor de foto's maar Robbert durfde later niet in zijn vuile kleren terug de bus in. Maar er was geen bus meer. De buschauffeur mocht zijn bus niet op dezelfde plek parkeren als waar Robbert uitgestapt was. Het evenement was inmiddels voorbij en Robbert zocht naar de bus. Nergens was die te bekennen. De politie sprak geen woord Engels en daar stond hij dan. Hij was niet boos, hij was kwaad en wist niet op wie. Een uur later werd hij gevonden door de gastvrouw uit de bus. Ow, wat schaamde hij zich toen hij als laatste in de bus kwam. Doorweekt en onder de modder met zijn hoofd naar beneden ging hij op zijn stoel zitten en de terugreis naar Nederland kon beginnen. Wat helemaal vervelend was, was de opgelopen vertraging. Het was oudjaarsavond en de bus haalde het niet meer om met nieuwjaar terug in Eindhoven te zijn. Robbert voelde zich schuldig en had een vreselijke avond. De organisatie besloot om onderweg bij een hotel te stoppen om daar oud en nieuw te vieren. Robbert vierde het feestje mee maar wilde maar een ding: naar huis.

Het was inmiddels 1987. De Parijs-Dakar was net voorbij en de DAF-truck moest met spoed uit Dakar teruggevlogen worden. In België was de bedrijfswagensalon inmiddels gestart en daar moest de truck komen staan en het team werd daar gehuldigd. Voordat de truck op de beurs was had DAF er voor gezorgd dat op dezelfde plek in een speciaal geconstrueerde ronde buis het schaalmodel van Robbert getoond kon worden. Terwijl op een andere stand de rest van Robbert's trucks te bewonderen waren. En wie kwam Robbert daar weer tegen. Curt Goransson.

Deze Zweed wilde dat zijn raceteam nagebouwd zien op schaal en dat was wat Robbert wilde. Hij maakte de afspraak en in juni kon Robbert naar Zweden. Het raceteam zou daar overhandigd worden. Robbert's broer Peter bouwde een klein brommertje op basis van een step om in Zweden mee over het circuit te kunnen rijden. Dat er veel problemen door dat brommertje ontstonden was niet voorzien. Het dingetje moest speciaal ingeklaard worden in Zweden en dat betekende veel oponthoudt. Het toeval deed zich voor dat SCANIA in die week 100 jaar bestond en dat daar een mega-truckshow aan gekoppeld zat. Het werd een hele bijzondere week omdat het tweetal ook nog eens op de VOLVO-fabriek werd uitgenodigd. Curt had op het circuit nog iets extra's voor Robbert in petto. Na de races werd voor Robbert een speciaal rondje met de Volvo-truck ingelast. Robbert mocht meerijden. Curt maakte vele "donuts" met zijn truck op het circuit en Robbert vond dit natuurlijk helemaal te gek. Ook het brommertje was een succes. In de avond deden vele truckrace piloten een wedstrijd wie het snelste het circuit in Zweden rond kon gaan. In een racetruck werden tijden gereden die ruim drie keer zo snel waren. Het tanken van het brommertje gebeurde bij een tankstation langs de rijksweg. Met het brommertje werd over de vluchtstrook telkens weer het tankstation bereikt. Het was een week waarin fotografie en kwajongensstreken centraal stonden. Wat voelde Robbert en Peter zich daar belangrijk.

Aangrijpend verhaal

In oktober was het weer zo ver. De voorbereidingen voor de Parijs-Dakar begonnen weer. (We zouden een losstaand boek kunnen schrijven van wat er in die periode allemaal gebeurd is. We proberen het verhaal zo kort mogelijk te houden. Achteraf is dit een hele belangrijke periode geweest in Robbert’s historie).
Op een avond in september was Robbert bij Theo op bezoek. Theo was de monteur die vorig jaar samen met Jan de Rooy in de rallytruck zat. DAF had besloten met twee rallytrucks deel te gaan nemen en Theo mocht de tweede truck besturen.
Robbert was bij het bouwen van de beide trucks dagelijks aanwezig en verzorgde daar het fotowerk voor de monteurs. Terwijl de trucks gebouwd werden bouwde Robbert tegelijkertijd zijn schaalmodel. Toen de trucks eenmaal konden rijden werd er veel getraind en getest.

Gelukkig was dit maar een paar kilometer van Robbert’s huis. Vaak werd er op zondagochtend getraind en Robbert was daar ook altijd bij. Soms reed hij mee en soms maakte hij foto’s van de kale trucks. In november ging het team naar Frankrijk voor de persvoorstelling. Robbert die eigenlijk helemaal geen pers was mocht toch dankzij Theo aanwezig zijn. De rit naar Frankrijk was er een om niet te vergeten. De mist onderweg zorgde voor zicht minder dan 5 meter. Robbert zag de bui al hangen. Dit zouden geen mooie foto’s worden. Op een grote zandvlakte stond een witte tent en daar werd iedereen naar toe geleid. Van de trucks was niets te zien. Aan de pers werd een film getoond van de voorbereidingen en de bouw van de de trucks. Een uur later viel de voorkant van de tent omver en de zon scheen helder naar binnen. Niemand had dat verwacht en door het zand kwamen de trucks aangestormd en het team werd op deze manier gepresenteerd. Het werd een fantastische dag. Robbert mocht meerijden door het gele zand. Het gaf een echt Dakar-gevoel.

Een week later werden alle sponsors bij DAF uitgenodigd. Er werd een lezing gegeven door de directie van DAF. Robbert’s modeltruck stond in de spotlights. Iedereen zag hem staan. En na de speach kwam een Fransmaan naar Robbert toe en wilde het model kopen. Dat is dan drieduizend gulden zegt Robbert met een grapje en de truck was verkocht. Het was wel de bedoeling dat Robbert hem zelf naar Parijs ging brengen maar dat had hij er graag voor over. Samen met twee vrienden ging hij naar Parijs en overhandigde de truck. De man deed moeilijk want er klopte twee stickers niet. Robbert legde uit dat die stickers bij de echte truck ook veranderd waren en met veel pijn en moeite gaf de man het geld. Met een dikke portemonnee ging het drietal naar een tijdschriftenkiosk en kocht daar alles wat met Parijs-Dakar te maken had. Maar toen kwam het. Het toeval was weer daar. Precies tegenover het bedrijf waar Robbert de truck moest overhandigen was het hoofdkantoor van Peugeot en er stond een Dakar-Peugeot buiten. Robbert trok de stoute schoenen aan en ging naar binnen. Er werd hem gezegd dat er vandaag een perspresentatie was. Robbert zei dat hij dat wist en dat hij daar speciaal voor gekomen was. Er werd op de lijst gekeken maar daar stond zijn naam niet op. “Loop maar door” hoorde hij toen. Daar stond het drietal plotseling bij Ari Vatanen en Jean Todt. Deze grootheden waren onder de indruk van Robbert’s fotoboek en Vatanen wilde dat Robbert ook een schaalmodel van zijn rallyauto maakte. Robbert had het druk omdat hij ook de truck opnieuw wilde bouwen voor zijn eigen verzameling. Toen Robbert naar huis ging kwam Vatanen speciaal nog een keer naar hem toe voor een schaalmodel van zijn auto. Robbert zou hier later bij Vatanen op terug komen.

Het was inmiddels weer oudjaar en Robbert vertrok naar Frankrijk om de proloog van de Dakar bij te wonen en de DAF’s te zien schitteren. Heel de dag stond hij met wat vrienden in de kou. De trucks waren gestart en “Jan de Rooy kwam voorbij met een kapotte voorband. Dit was heel jammer maar dat gaf wel de kans voor Theo om de beste tijd neer te zetten. Even later kwam Theo voorbij. Ook hij had een kapotte voorband. De prestaties van de DAF waren daardoor slecht en dat betekende dat er in Afrika ver achteraan gestart moest worden. Robbert was inmiddels thuis en hield alle berichten bij. ’s Avonds ging hij vaak naar DAF in Eindhoven om daar de communicatie met het team te volgen en ’s avonds kwamen ook alle laatste nieuwe standen binnen. Het was altijd erg gezellig bij daar. Op zeven januari zag hij de vrouw van Kees van Loevezijn. Kees was bijrijder bij Theo. Er lagen nog dia’s bij hem thuis die voor Robbert bestemd waren. Robbert sprak met de vrouw van Kees af om die dia’s de achtste op te halen. Een hele avond op een klein kamertje zoeken leidde er helaas niet toe dat de foto’s gevonden werden. In het kamp kreeg Theo van Jan de Rooy op zijn donder dat hij te hard gereden had. Theo voerde op dat moment het klassement aan.
Negen Januari 1988. Robbert was naar een vriend geweest die ook alles verzamelde van de Dakar. Toen hij tussen ‘s middags thuis kwam ontving hij het slechte nieuws. Theo had een ongeluk gehad en er was een slachtoffer gevallen. Robbert kon het niet geloven. Heel het huis zat vol volk en hij trok zich terug. Op teletekst zag hij dat Kees verongelukt was en dat de twee andere rijders zwaar gewond zijn afgevoerd. Voor hun leven werd gevreesd. Een periode die zo mooi en zo succesvol voor Robbert was, was in een keer weg. Er was alleen nog verdriet over. Robbert zat er zo vol van dat zijn ouders zeiden ga maar naar Mieke. Dat is de vrouw van Theo. Hij is daar naar toe geweest en ze zei dat Robbert morgen naar het ziekenhuis moest gaan. Robbert kwam thuis en stortte helemaal in elkaar. De emoties kwamen er uit en de dag erop ging Robbert naar Theo. Dit deed hem goed.
Eindelijk kon hij Theo in de ogen zien. Robbert schrok wel maar de lach op Theo’s gezicht deed erg goed. Een dag later is Robbert nog naar de kerk geweest voor het afscheid van Kees. Een indrukwekkende mis was voor Robbert het definitieve einde van iets wat zo mooi had kunnen zijn. Het schaalmodel voor Ari Vatanen is er nooit meer van gekomen.

Robbert bleef actief met zijn modelbouw. De hierop volgende jaren bracht Robbert alleen nog maar bezoekjes aan de truckraces in Zandvoort en Zolder. Het was inmiddels 1991 en Robbert kreeg een uitnodiging om met ESSO het 100 jarig jubileum in Florida te gaan vieren. Dit uitstapje nam hij natuurlijk met beide handen aan en samen met zijn vader ging hij naar Florida.
Dat uitstapje moest het helemaal worden. Als echte truckliefhebber moest hij daar wel aan zijn trekken komen. Het tegendeel was echter waar. De reis was helemaal georganiseerd en hij werd van park naar park gereden. Er was weinig tijd om mooie trucks te fotograferen. De laatste ochtend presteerde Robbert om een kwartiertje langs de highway te staan. Er reden weinig trucks met gevolg dat hij naar huis ging met wat foto’s van wat bouwverkeer. De reis was leuk maar jammer dat hij niet de foto’s had die hij graag wilde.

Eenmaal weer thuis ging de modelbouw weer in alle hevigheid door. Robbert kwam met een nieuw idee. Hij wilde naar Le Mans om daar eens de 24 uur van Le Mans voor trucks bij te gaan wonen. Hij besloot naar Frankrijk te rijden en daar eens heel brutaal te zijn. Eenmaal daar aangekomen op vrijdag, net voor sluitingstijd, ging Robbert regelrecht naar het mediacentre. Hij zei dat er een perskaart voor hem klaar zou liggen. Daar was niets van waar natuurlijk maar niet geschoten was altijd mis. Er werd in de kaartenbakjes gerommeld en Robbert’s naam kwam er niet in voor. Robbert vroeg hoe dat mogelijk was en was erg verbaasd. Binnen afzienbare tijd kreeg Robbert zijn perskaart en kon naar hartelust in Le Mans fotograferen.
Wat bleek nou, die 24 uurs race voor vrachtwagen was helemaal geen 24 uur. Het evenement duurde 24 uur. De races duurde veel korter. Toch was het een heel leuk evenement en vooral de drukte ’s nachts was enorm. Geld voor een hotelovernachting had Robbert niet dus hij besloot om een tentje op te zetten. De grasstrook was smaller dan het tentje. Robbert besloot geen scheerlijnen te gebruiken maar de hoeken van het tentje vast te zetten met wat stoeptegels.
Vroeg in de ochtend werd Robbert wakker. Hij lag vast onder zijn stokken en het doek van zijn tent. Zijn tentje was ingestort. Hoe dit er van buitenaf uitgezien heeft blijft voor Robbert altijd een raadsel. Gelukkig had het niet geregend.
Op zondag was er een grote truckers-parade. Die Fransen weten wel hoe ze hun trucks moesten versieren en vooral het spuitwerk was iets aparts. Robbert kwam met veel volgeschoten fotorolletjes thuis. Hij vond dat broer Peter volgend jaar ook maar mee moest en dan natuurlijk met zijn truck.

Begin 1992. Robbert’s modelbouw ging onverminderd voort. Zijn modeltrucks werden vaak door hem gefotografeerd en de foto’s mochten niet van echt te onderscheiden zijn. Hij had inmiddels vele publicaties gehad in internationale tijdschriften. Hij besloot een van zijn trucks eens te fotograferen met een mooie dame. Waar haal je die nou vandaan. Een meisje dat iedere dag een pakje sigaretten bij hem kwam kopen leek hem wel geschikt. Maar ja vraag dat maar eens.

Robbert maakte thuis op zolder een hele studio. Hij wist hoe hij haar zou kunnen fotograferen. Het moest een moeilijke foto worden met een extreem moeilijke belichting. Zijn modeltruck moest in haar zonnebril te zien zijn en de achtergrond moest heel mysterieus zijn. Dagen was hij met de opbouw en belichting bezig. De grote stap werd gezet en het hij ging het meisje vragen of ze dat wilde. Ze was dolenthousiast en het tweetal sprak op vrijdag af. Robbert was behoorlijk zenuwachtig. Zou het allemaal wel lukken? Hoe zou Liesbeth het ervaren? Het was erg spannend. Robbert had natuurlijk iemand uitgekozen die hij wel geschikt leek dus het mocht niet mis gaan. Een uur voor dat Liesbeth zou komen belde ze af. Robbert dacht:”nu is het over”. Er werd geen nieuwe afspraak gemaakt. De teleurstelling was groot. Later in de middag besloot Robbert toch maar terug te bellen en wist haar te overtuigen dat het toch wel heel erg leuk zou zijn. De volgende dag werd de foto gemaakt. Het was een prachtige foto geworden. In die tijd kon je een foto nog niet bewerken dus alles moest goed zijn. Die foto was uniek. Tot op de dag van vandaag is deze dan ook te zien in Robbert’s kantoor. Robbert ging op zoek wat hij met die foto kon doen. Hij was zo mooi dat Robbert er iets speciaals mee wilde. In 1994 startte Robbert een eigen parfumlijn. De bewuste foto kwam op de voorkant van het doosje. Ook voor Liesbeth was dit natuurlijk heel leuk nieuws.

1993 USA here we come...Toen Robbert in 1991 naar Florida mocht heeft hij genoten van de pretparken en alles wat daarbij hoorde. Hij had door het raampje van de auto veel mooie trucks gezien maar was niet in de gelegeheid om deze te fotograferen.
Dit jaar besloot hij om met Anita een paar weken door de Verenigde Staten te gaan touren. Met hun huurauto trokken ze door de mooie natuurparken en indianenreservaten. Tijdens deze reis stopte Robbert op de vele truckstops die ze tegen kwamen om daar foto's te maken. Ook maakte hij prachtige natuuropnamen en wist het op de laatste dag van de reis zo ver te brengen dat in Las Vegas het geld op was. Gelukkig had hij nog een mooie Bugs-Bunny gewonnen die het symbool van de reis werd. Deze knuffel kreeg zelfs in de Boeing 747 met terugreis een eigen stoel.

Nooit te beroerd om een steentje bij te dragen.

Een echte opdracht: Robbert moest een foto maken van een Cadillac met model. Natuurlijk deed Robbert alsof hij hier behoorlijk ervaren in was. Zowel Liesbeth als hij wisten allebij wel beter. Liesbeth mocht weer van de partij zijn want daar had Robbert al meer ervaring mee. Op een ijskoude zondagochtend werden de foto's gemaakt. Door de extreme koude sprongen Robbert's lampen want die had hij 's avonds al klaar gezet. Toen hij ze aan deed was het dus al snel behelpen. Gelukkig kreeg Robbert later een verwarming in de ruimte zodat Liesbeth uiteindelijk toch nog bij de auto kon poseren. Met behulp van wat bouwlampen werd de klus alsnog geklaard.

Robbert's modelbouw ging nog onverminderd voort. Zijn trucks werden steeds futuristischer en realistischer. Het was om een kunst om deze trucks zo natuurgetrouw mogelijk te fotograferen. Robbert bouwde een Iveco. Deze truck werd afgeleid van de DTM alfa van Allesandro Nannini. De truck had veel gelijkenissen. Toen Robbert vernam dat Nannini in België kwam trainen trok Robbert de stoute schoenen aan en zocht hem op. Binnen de kortste keren was hij bij Nannini die bijzonder gecharmeerd was van de modeltruck. Het mooiste vond hij dat zijn naam terug te vinden was op het zijruitje van de truck.

1994 werd een historisch jaar. Robbert had de stoute schoenen aangetrokken en besloot naar de 24 uur van Le Mans te gaan voor sportscars. Na vijf maal in Le Mans geweest te zijn voor het jaarlijks terugkomende truckersevenement werd het tijd om ook eens kennis te maken met een van de drie beroemdste races ter wereld. Zonder enige voorbereiding reed hij naar Le Mans. Na veel vertraging te hebben in het verkeer lukte het hem om vijf minuten voor sluitingstijd aanwezig te zijn bij de ingang van het circuit. Hij liep gewoon de caravan in waar de toegangskaarten voor de media lagen en vertelde dat zijn kaartje hier klaar zou liggen. Er was paniek want er lag natuurlijk helemaal geen kaart klaar. Robbert die geen woord Frans spreekt en de Fransen die geen geen woord Engels spraken raakte lichtelijk in paniek. Robbert werd zelf boos waarom zijn kaart niet in de bak stond. Hij nam het de mensen in Le Mans erg kwalijk. Binnen de kortste keren kreeg Robbert zijn eerste perskaart. Niet helemaal terrecht natuurlijk, maar ja, ergens moet natuurlijk een begin gemaakt zijn.

Toen Robbert eenmaal binnen was kwam hij in een totaal andere wereld dan hij gewend was. Zo'n autosportwereld is heel anders dan de truckevenementen die hij altijd gewend was. Prachtige sportwagens werden opgebouwd om op zaterdag 16.00 uur van start te gaan. Het was onvoorstelbaar om al die grote tribunes helemaal vol te zien met joelende fans. Toen de startopstellingprocedure begon stond Robbert op de grid. Alle auto's werden aan het publiek voorgesteld en het wemelde van de mooie dames. Wat waren die dames van Hawaiian Tropic mooi zeg. Robbert besloot om daar eens wat mooie plaatjes van te maken. Plotseling ziet hij Jan Lammers. Wat leuk om zo'n bekende coureur te zien. Vroeger bij Robbert's eerste Formule 1 race zag hij Lammers voor het eerst. Na al die jaren was het leuk hem weer eens te zien. Toen eenmaal de race gestart was ging Robbert mooie foto's maken in de pits en langs de baan. Tot diep in de nacht maakte hij foto's om daarna de volgende ochtend tijdens de race alweer naar huis te gaan. Dat was de afspraak die hij thuis gemaakt had. Dat deze race zo indrukwekkend was had Robbert nooit verwacht.

Robbert's modelbouw gaat onverminderd voort. De trucks die hij bouwt worden steeds mooier. Hij besluit een tweeling op te trommelen om bij zijn truck te poseren. Robbert is een map aan het maken waarin hij zijn trucks presenteert. Met deze map wil hij deuren openen die in het verleden gesloten bleven. In de map toont Robbert de ontwerpen die hij maakt, de bouw en het uiteindelijke resultaat.
De foto's worden steeds indrukwekkender, hij weet menig uitgever van truckersbladen enthousiast te maken en tot publicatie over te laten gaan. Met name in Frankrijk en Zweden zijn regelmatig uitgebreide reportages van hem te zien.

1995 Robbert is vader geworden en vreest voor zijn vrijheid. Gelukkig krijgt hij toestemming om in juni weer naar de USA te gaan. In Las Vegas zal de grootste truckshow ter wereld plaatsvinden en hij wil daar natuurlijk bij zijn. Le Mans moet hij aan zich voorbij laten gaan want dat valt in het zelfde weekend. Robbert begrijpt niet zo goed dat die race toch zonder hem door kan gaan. Helemaal alleen vetrekt hij naar de Verenigde Staten om daar door de woestijn te gaan trekken en tot slot de truckshow te gaan zien. De reis start in Las Vegas maar voordat Robbert daar uiteindelijk aangekomen is waren er zevenentwintig uren verstreken. Dankzij reisvertragingen en omwegen via St. Francisco en Los Angeles komt Robbert zwaar vermoeid in Vegas op het vliegveld. Daar moet hij zijn auto op gaan halen om daarna zijn hotel te vinden in de gokstad. Dodelijk vermoeid komt hij aan in zijn hotel. In de parkeergarage ziet hij dat er auto's open gebroken worden. Robbert vreest ook voor zijn auto en neemt zijn fotomateriaal alvast mee als hij gaat inchecken. Het duurt maar liefst veertig minuten om weer bij zijn auto te komen voor de volgende koffer. Hij zeult met zijn koffer door het casino met gokkende mensen uit heel de wereld. Eenmaal boven bij zijn kamer moet Robbert nog een keer terug. Zijn tweede koffer is niet veilig vindt hij en besluit deze te gaan halen. Weer hetzelfde rondje door het casino en weer terug naar zijn kamer. plotseling hoort hij schieten en ziet een grote vuurzee voor zijn raam.

Hij spurt naar het raam om te kijken wat dat is. Er wordt een show opgevoerd voor het hotel. Robbert wil maar een ding en dat is slapen. Als hij uit de raam kijkt ziet hij duizenden mensen staan, hij vervloekt ze en denkt: "Rot toch allemaal op"! Hij komt zichzelf tegen en vraagt zich af wat hem bezielt om daar zo ver van huis te gaan zoeken. Nog nooit in zijn leven is hij zichzelf zo tegen gekomen. Hij valt op zijn bed neer en wordt de volgende ochtend om zes uur wakker. De zon schijnt in zijn kamer en hij besluit naar buiten te kijken. Nog steeds wemelt het daar van de mensen voor zijn hotel. "Verdomme wat doen die mensen daar?" Robbert besluit zijn spullen te pakken en voor een week te vertrekken. Hij gaat de woestijn in waar hij laat in de middag in een oase in Death Valley moet arriveren. Het was een prachtige rit door de woestijn. Het zand waaide over de weg en de zon gaf het landschap prachtige kleuren. De wind werd steeds heviger en plotseling ziet Robbert bomen. Dit was heel onwerkelijk. Na uren door het stof en zand gereden te hebben stonden daar plotseling palmbomen. Het leek wel of dit niet echt was. De wind werd steeds heviger en overal lagen stukken palmbomen. Ja!! Daar zag Robbert het hotel. Helemaal tussen de palmen. Robbert schoot hard in de lach. "Dit kan toch niet ,dit lijkt wel een film". De bomen braken. Robbert ging inchecken en kreeg zijn kamersleutel. Het houten hotel kraakte ontzettend en hij dacht: "moet ik hier slapen". Ja dat moest hij! Er was geen weg meer terug. De storm werd zo hevig dat hij toch maar weer besloot zijn auto te pakken en nog maar een eindje te gaan rijden, misschien zou het mooie plaatjes opleveren. Hij arriveerde samen met de auto die voor hem reed boven op een berg, hij stapte uit maar moest gaan liggen. De wind was zo gevaarlijk dat hij zo het ravijn in zou kunnen waaien.

De mensen uit de andere auto maakte een foto met Robbert's camera. Het was levensgevaarlijk en hij besloot na een paar foto's alweer terug te gaan. Fotograferen was onmogelijk door de harde wind. Eenmaal terug in het hotel werd hem verteld dat dit een zeer ongebruikelijke storm was en dat de wind vanaf de andere kant door de vallei kwam. Wel spectaculair om dat dus ook weer eens meegemaakt te hebben.

Wordt vervolgd...